Gewone eekhoring (Rooi eekhoring, Eurasiske eekhoring, Bos-eekhoring)

Die gewone eekhoring (Sciurus vulgaris), ook bekend as die rooi eekhoring, Eurasiske eekhoring of bos-eekhoring, is ’n klein tot middelgrote eekhoring wat wyd versprei is oor Europa en dele van Azië. Dit is een van die mees alomvattend voorkomende eekhoringsoorte in die noordelike gematigde gebiede van die Noordhalfrond. Die soort is bekend vir sy skitterende rooi hare, lang, plooibare sterte en beweeglike gedrag, wat dit goed aangepas laat vir lewe in bome. Die gewone eekhoring het ’n wye verspreiding vanaf die Ierse Eilande en Skandinavië in die noorde tot die Balkan, Rusland en noordoostelike China in die suide, en vanuit die Atlantiese kus van Europa tot die Oos-Siberië. Dit is veral algemeen in bosagtige omgewings, maar kan ook in stadse tuine, parklands en landbougrond voorkom. Die soort is nie bedreig nie en word beskou as stabiel op die internasionale rooie lys van die Internasionale Unie vir Natuurbewaring (IUCN).

Die wetenskaplike naam Sciurus vulgaris is afgelei uit die Griekse en Latynse tale. “Sciurus” kom van die Griekse woord skia (bedekking) en oura (stert), wat letterlik “diegene met ’n bedekte stert” beteken, wat verwys na die digte, vlerk- of plooiwervel-stert wat eekhorings kenmerk. Hierdie term was reeds in gebruik by antieke Griekse skrywers soos Aristoteles en Plinius die Ouder, wat die dier beskryf het in hul werke oor natuurgeskiedenis. Die tweede deel van die naam, “vulgaris”, is Latyn en beteken “algemeen” of “gewoon”. Hiermee word die soort onderskei van minder algemene of spesialisereerde eekhoringsoorte. Die benaming “vulgaris” is dus ‘n verwysing na die wye verspreiding en alledaagse voorkeur van hierdie soort in die natuur, veral in Europese bosgebiede. Die wetenskaplike benaming is eerste formaliseer deur Carl Linnaeus in die 10de uitgawe van sy werk Systema Naturae in 1758, waar hy die soort onder die genus Sciurus plaas. In die loop van die 19de en 20ste eeu het bioloë die soort se morfologie, gedrag en genetiese eienskappe grondig bestudeer, wat geleidelik tot nuwe insigte gelei oor sy evolusie en verspreiding. Tans word die soort as die tipe-spesie van die genus Sciurus beskou, wat beteken dat dit die basis is vir die klassifikasie van ander eekhoringsoorte in hierdie groep. In Afrikaans word die soort dikwels genoem as “gewone eekhoring” om dit te onderskei van ander soorte soos die Amerikaanse eekhoring (Sciurus carolinensis) of die Swart eekhoring (Sciurus niger). Die alternatiewe name “rooi eekhoring” en “bos-eekhoring” verwys na die soort se karakteristieke kleur en habitat.

Die gewone eekhoring is ’n klein tot middelgrote eekhoring met ’n lank, sterk lyf en ’n baie uitgesproke, plooibare stert wat minstens net so lank is as die liggaam. Die gemiddelde lengte van die lyf is tussen 23 en 26 sentimeter, terwyl die stert nog 25 tot 30 sentimeter kan meet, wat die totale lengte tot 50 tot 55 sentimeter bring. Die gewone eekhoring weeg tussen 400 en 600 gram, met vroue dikwels effens swaarder as mans. Die grootste gedeeltes van die lyf is bedek met lang, dik, weelderige hare wat in verskillende tone varieer, afhangende van die regionale populasie. Die meeste individue het ’n glansende rooi of bruingrys hare op die rug, met ’n wit of bleekgrijs onderkant. Sommige populaties, veral in die noordelike dele van Europa, het donkerder, byna swart of bruin hare, terwyl ander in die suide meer strookkleurige of grys tonen toon. Die gesig is smal met groot, donker oë wat uitstekend sien in lae lig, en groot, sensitiewe ore wat voortdurend beweeg om geluide te lok. Die poten is lang en sterk, met vyf vingers aan elke voorpoot en vier aan elke agterpoot, wat beide voorhande is vir vasgrip aan boomstamme en takke. Die kloue is kort, sterk en gekromd, wat dit moontlik maak om in vertikale posisie te klim en selfs op gladde oppervlakke te beweeg. Die voorpote is baie handig en kan gebruik word om voedsel te manipuleer, soos om noten te maak of vrugte te skil. Die stert funksioneer nie net as balansinstrument tydens springbewegings nie, maar ook as ’n warmte-isolerende deksel tydens wintermaande. Die vlekkies op die vel van die stert is dikwels merkbaar, en die vel self is dik en duurzaam. Die dier het ook ’n goeie reukvermoë wat belangrik is vir die vind van verborge voedsel en kommunikasie met ander eekhorings. Die strukturele aanpassings van die gewone eekhoring maak dit tot ’n buitengewoon doeltreffende boomsuiker in die natuur.

Die gewone eekhoring is ’n hoog aangepaste diersoort wat vele fisiologiese en gedragsmatige aanpassings ontwikkel het om die uitdagings van ’n lewe in bome te oorkom. Een van die mees opvallende fisiologiese aanpassings is die uitgebreide ontwikkeling van die vestibulêre sinne in die oor, wat die dier in staat stel om sy balans te behou tydens spronge tussen bome, selfs op dun of bewegende takke. Die oë is groot en sit aan die sye van die kop, wat ’n brede visuele veld bied en die dier in staat stel om beweging in alle rigtings te waarnem. Dit maak dit moeilik vir roofdiere om ongemerk te nader. Die gewone eekhoring het ook ’n hoë metabolisme wat nodig is vir die energie wat nodig is om die hoge aktiwiteit in die bome te onderhou. Daarom moet dit gereeld voedsel inneem, veral in die wintermaande wanneer die beskikbare voedsel beperk is. Die dier het ’n unieke manier om voedsel te stoor, wat bekend staan as “hoarding” – dit beteken dat dit voedsel in verskillende plekke in die bos verstow of begraaft, wat later herhaaldelik teruggevind kan word. Hierdie gedrag is nie net noodsaaklik vir oorlewende nie, maar speel ook ’n rol in die verspreiding van bome, aangesien sommige van die gestoorde sade nie teruggevind word nie en daardie plekke kan groei. Die gewone eekhoring het ook ’n uitgebreide netwerk van olifantsdriftvormige huidklieren langs die rug en nek wat feromone afskei, wat belangrik is vir territoriale markering en paring. Die huidklieren is spesiaal ontwikkel om geure te versprei wat ander eekhorings kan herken en wat ook die mate van spanning of stress in die dier aandui. Verder het die dier ’n goeie aanpassing aan temperatuurswisseling. In die winter word die hare dikker en die vellere is dikker, wat hitteverlies verminder. Sommige individue slaap in nestjies (nests) wat in boomholtes of takke gebou word, en kan selfs in die winter in “winterdrompe” of “droomslaap” gaan, waar die metabolisme vertraag en die hartslag daal. Die gewone eekhoring is ook bekend vir sy vinnige reaksie op dreigemente. Wanneer dit gevaar waarneem, gee dit klagtige of kriewende geluide af, wat ander eekhorings waarsku. Dit kan ook met sy stert fladder of beweeg as ’n waarskuwingssignaal. Die dier is ook in staat om op sy agterpote te staan en te beweeg, wat dit toelaat om voedsel te beheer en om te kyk of daar gevaar is. Biologies is die gewone eekhoring ’n eetdier wat primêr plantaardige voedsel consumeer, maar dit kan ook klein dierlike voedsel soos insekte, arentjies of eiers van vogels eet indien nodig. Die spiets in die mond is sterk en die tanden groei voortdurend, wat nodig is vir die knip van hardes, soos noten en bast. Die ingewande is aanpasbaar, met ’n lang darm wat goed is vir die vertering van cellulose in bome en vrugte. Die immuunstelsel is sterk, wat dit in staat stel om siektes soos miltkoors (Babesia) of parasiete te weerstaan, alhoewel dit nie volledig teen alle virusse beskerm is nie. Die dier is ook bekend vir sy hoë intelligensie, wat bewys is deur eksperimente waarin dit leer om sluitings te oopmaak of hulpbronne te lokaliseer.

Die gewone eekhoring het ’n uitgebreide natuurlike verspreiding wat strek van die Britse Eilande en Frankryk in die weste tot ooste in Siberië, en vanaf Noord-Europa tot die Balkan, Turkije en noordoostelike China. In Europa is dit algemeen in alle lande vanaf Noord- en Middel-Europa, insluitend Nederland, Duitsland, Oostenryk, Polen, Tsjechië, Slowakije, Hongarye, Slovenië, Roemenië, Bulgarije en die Baltiese state. In Skandinavië is dit aangetref in Noorwegen, Zweden en Finland, terwyl dit ook in die Noordpoolgebiede van Rusland voorkom. In Azië bereik die verspreiding tot noordoostelike China, Mongolië en die ooste van Siberië, met spore in die regio’s rondom die Amur-rivier. Die soort is nie aangetref in die tropiese of subtropiese dele van Azië nie, en ook nie in die suidelike deler van Europa soos Griekeland of Spanje, alhoewel daar isolate in die Pyreneeë en Alpen voorkom. In Suid-Afrika is die gewone eekhoring nie natuurlik aangetref nie, maar het dit in die 19de en 20ste eeu in sekere stedelike gebiede van die Kaapkolonie geïntroduceer geword as ‘n tuin- of parkdier, waar dit nie vaste populaties gevorm het nie. Die verspreiding is sterk afhanklik van die aanwesigheid van bome, veral loofbome soos eik, beuk, esdoorn en linde, wat die hoofvoedselbron en verblyfplekke is. In sommige dele van Europa, soos in die Britse Eilande, is die gewone eekhoring die enigste eekhoring wat natuurlik voorkom, terwyl in ander areas die soort in konflik met die invasiewe Amerikaanse eekhoring (Sciurus carolinensis) kom. Die natuurlike grense word bepaal deur klimaat, bodem, vegetasie en menslike aktiviteite. Die soort is nie aangetref in gebiede met permanente sneeu, extreme droogte of intensiewe bosbrande, maar kan wel in gebiede met milde winters en goed-gevestigde bosstrukture voorkom.

Die gewone eekhoring leef in ’n wye verskeidenheid habitats, maar is hoofsaaklik afgestem op bosagtige ekosisteme. Dit is die mees algemene in gematigde loofbome, sowel in natuurlike bosse as in plantasies, parklands en tuine. Die ideale habitat het ’n verskeidenheid van boomspesies, met spesiale voorkeur vir eike, beuke, esdoorns, linde, wilde appels en sparre. Die dier vereis open bomenstrategie wat ruimte bied vir springbewegings, en baie takke wat goed genoeg is om die gewig te dra. Boomholtes, wat natuurlik gevorm word of deur vogels soos uil of piekniek geskep is, is baie belangrik as rustplekke en nakomstige gebiede. Die gewone eekhoring is ook aangetref in mengselbome, waar erwtboompies, hazelnootbome en andere vrugteplanten aanwesig is. In stadse en sub-urbane omgewings, soos in parklands, tuine en oorblyfsels van ou bome, kan die soort ook goed oorleef, veral as daar voldoende voedsel en veilige plekke is. Die dier vermy gebiede met hoë menslike aktiwiteit, soos drukke strate of industriële areas, maar kan in sekere gevalle aanpas as daar bome is wat beskerming bied. Die klimaat moet milde wees met goeie neerslae en geen lang periodes van droogte of harde winter. Die soort is nie aangetref in woestyns, hooggebergtes of oop grasveld, maar kan in die randgebiede van bome in rietveld of heide voorkom. Die bodem moet goed waterdruk hou, want die dier is afhanklik van die verspreiding van bome wat op goed gevoerde grond groei. In die noordelike dele van sy verspreiding, soos in Noorwegen en Noord-Rusland, is die habitat dikwels bergbosses of boreale bosse, waar die bome dikwels sparre en granate is. Die dier is ook aangetref in landskape met grootskaalse bosherstelprojekte, wat aandui dat dit goed kan aanpas tot herstelde ekosisteme. Die aanwesigheid van die gewone eekhoring is vaak ’n teken van ’n gesonde bos, aangesien dit die biodiversiteit en voedselketting versterk.

Die gewone eekhoring is ’n diersoort wat hoofsaaklik dagaktief is, met die grootste aktiwiteit in die oggend- en middaguur. Dit is ‘n solitairste dier wat ‘n sterke territoriale instelling het, veral tydens die paarringseisoen. Elke dier besit ‘n persoonlike gebied wat van 0,5 tot 2 ha kan wees, afhangende van die voedselbeskikbaarheid en densiteit van die populatie. Die gebied word gemerk met feromone uit huidklieren langs die rug en nek, en ook met plasmas wat op bome en takke afgegee word. Die dier gebruik ook geluide en stertbewegings as kommunikasiemiddels om ander eekhorings te waarsku of te versoek om afstand te hou. Hoewel dit meestal alleen lewe, kan klein groepies van jong dierlings saam in ‘n boom of nest verbly, veral wanneer hulle nog nie volwasse is nie. Die gewone eekhoring is baie beweeglik en gebruik die bome as ‘n netwerk van beweging. Dit spring van tak tot tak, soms oor afstande van meer as 2 meter, en kan ook in die vertikale vlak klim. Die stert funksioneer as ‘n balansinstrument en help die dier om te land sonder letsels. Die dier is ook bekend vir sy vermaaklike gedrag, soos rolle op takke of spelery met blare en stokke. In die winter maak dit ‘n groot aantal nestjies (‘drempel’ of ‘droom’) wat in bome of holtes gebou word. Die dier kan ook in die winter in ‘n toestand van ‘droomslaap’ of ‘hibernasie’ gaan, waar die metabolisme vertraag en die hartslag daal, maar dit is nie so diep as by sommige ander dier soorte nie. Die gewone eekhoring is ook slim en kan leer van ervaring. Studies het getoon dat dit leer om sluitings te oopmaak, voedsel te stoor en te herken wat gevaarlik is. Dit is ook in staat om in die teenwoordigheid van menslike intervensie te aanpas, soos in tuine of parklands, waar dit vaak op kruisbome of voederbakke kom. Die dier is nie aggressief teenoor mense nie, maar kan verdedigend optree as dit gevoel word dat sy nest of voedsel bedreig is.

Die gewone eekhoring het twee belangrike paarringseisoene per jaar, meestal in die late winter (februarie–maart) en weer in die midde van die jaar (juni–juli), afhangende van die klimaat en voedselbeskikbaarheid. Die vroue is oorweldigend die hoofverantwoordelike vir die paarring en die opvoeding van die jong. Na ‘n swangerskapsduur van ongeveer 40 dae word die jong gebore in ‘n nest wat in ‘n boomholte of tussen takke gebou is. Die gemiddelde broedgrootte is tussen 3 en 5 jong, alhoewel dit kan wissel van 2 tot 7. Die jong is blind, kaal en baie kwetsbaar tydens geboorte, en word deur die moeder gevoed met melk. Die melk is ryk aan proteïene en vet, wat nodig is vir die vinnige groei van die jong. Binne 14 dae begin die jong hulle oë oop te maak, en binne 4 weke is hulle begin om op takke te klim. Die moeder neem die jong mee na ‘n ander plek wanneer hulle oud genoeg is, en begin hulle te leer hoe om voedsel te vind en te stoor. Die jong begin selfstandig te word op 10 tot 12 weke, en word volledig onafhanklik op ongeveer 16 weke. Die lewensduur van die gewone eekhoring is gemiddeld 6 tot 8 jaar in die wild, alhoewel sommige individue tot 12 jaar kan lewe, veral in gebiede met min roofdieren en voldoende voedsel. Die eerste paar maande van die lewe is die mees gevaarlik, omdat die jong gevoelig is vir roofdieren soos uile, vosses, katte en klawe. Die jong dierlinge word ook vaak in die winter uitgeskakel as daar nie voldoende voedsel is nie. Die vroue bereik geslagsvolwassenheid op 12 tot 18 maande, terwyl mans eerder volwassen word, op 18 maande. Die soort het ‘n hoge reprodutiewe kapasiteit, wat help om populasiestabiliteit te behou, veral in gebiede waar die voedselryk is. Die jong word nie in groepjes opgevoed nie, maar die moeder bly in die gebied en kan later weer pare.

Die gewone eekhoring is ‘n omnivoor, alhoewel dit hoofsaaklik plantaardige voedsel eet. Die kern van die dieet is bomenvrugte, noten, bast, blare en bloeisels. Spesifieke voorkeure sluit in eiknoten, beuknoten, hazelnootte, esdoornvrugte, lindebloeisels en sjimmels wat op bome groei. Die dier gebruik sy voorpote en tande om noten te breek, en kan soms ‘n hele week voedsel in ‘n boom verstow. Dit is bekend vir sy “hoarding”-gedrag, waar dit voedsel in verskillende plekke in die bos begraaft of in holtes stoor, wat later herhaaldelik teruggevind kan word. Hierdie gedrag is nie net nuttig vir die dier se eie oorlewende nie, maar dra ook by tot die verspreiding van bome, aangesien sommige van die gestoorde sade nie teruggevind word nie en daardie plekke kan groei. Die gewone eekhoring eet ook klein dierlike voedsel, soos insekte, arentjies, spinnen, en in sommige gevalle eiers of jong vogels, veral in die winter wanneer plantaardige voedsel skaars is. Dit kan ook ‘n klein hoeveelheid melk of botter uit voederbakke in tuine of parklands eet, alhoewel dit nie natuurlik is nie. Die dier is ook bekend vir sy behoefte aan water, wat dit vaak uit dau, neerslag of klein waterfonteine ontvang. Die voedselbehoeftes wissel met die jaargetyd: in die voorjaar en somer is die voedsel ryk, terwyl in die winter die dier afhanklik is van gestoorde voedsel. Die gewone eekhoring is ‘n effektiewe voedselverdeling, wat die verspreiding van sade en die gesondheid van die bos bevorder. In stedelike gebiede kan dit ook voedsel uit menslike bronne gebruik, soos in tuine of voederbakke, wat soms lei tot konflik met mense.

Die gewone eekhoring speel ’n vitale rol in die ekosisteem van gematigde bome. As ‘n voedselstorer en -verspreider, dra dit by tot die natuurlike herbebossing van gebiede deur die onbedoelde verspreiding van bomenseede. Wanneer dit noten of sade in die grond begraaft, kan ‘n groot aantal daarvan nie teruggevind word nie, en groei daarmee tot nuwe bome. Hierdie proses, bekend as “knoopspreiding”, is belangrik vir die biodiversiteit en die herstel van bosareas. Die dier is ook ‘n belangrike deel van die voedselketting, as prooi vir roofdieren soos uile, vosses, klawe, vleermouse en groot roofvogels. Daarbenewens het die gewone eekhoring ‘n indirecte invloed op die bodemgeskiedenis, aangesien die breek van bast en blare bydra tot die organiese materiaal in die grond. In stedelike gebiede is die dier ‘n natuurlike deel van die biosfeer, wat bydra tot die balans van parklands en tuine. Die gewone eekhoring is ook belangrik vir die wetenskap, aangesien dit baie gebruik word in studies oor gedrag, geheue, kognitiewe vermoëns en aanpassing aan veranderende omgewings. In sommige lande word dit gebruik as ‘n indikatorsoort vir die gesondheid van bome en bosarea’s. Die dier is ook ‘n belangrike deel van die natuurvermaak, veral in natuurreservate en bosparklands, waar mense dit kan waarneem. Alhoewel dit nie direk ‘n ekonomiese waarde het nie, dra dit by tot die ecotourisme en die algemene estetiese waarde van natuurlike omgewings.

Die gewone eekhoring word beskou as ‘n stabiliteitsoort op die internasionale rooie lys van die IUCN (Internasionale Unie vir Natuurbewaring) en is nie bedreig nie. Dit het ‘n wye verspreiding, ‘n hoog reproduktiewe tempo en kan goed aanpas tot veranderinge in die omgewing. Denkbaarheid van bedreigings sluit in die verlies van bome ten gevolge van bosontginning, landbouuitbreiding en stedelike uitbreiding. In sekere gebiede, soos in die Britse Eilande, is die gewone eekhoring in konflik met die invasiewe Amerikaanse eekhoring (Sciurus carolinensis), wat meer agressief is en die lokale eekhoring kan verdryf. In sommige gevalle word die gewone eekhoring vervang deur die Amerikaanse soort, wat ‘n bedreiging vir die biodiversiteit is. Andere bedreigings sluit in roofdieren, motorongelukke in stedelike gebiede, en die uitbreiding van klimaatverandering wat die voedselbeskikbaarheid kan beïnvloed. Toeganklike maatreëls sluit in die behoud van natuurlike bosgebiede, die instelling van groen corridors tussen bome, en die beperking van invasiewe soorte. In sekere lande word die gewone eekhoring beskerm deur wet, wat die verwoesting van bome en die versteuring van nestjies verbied. Die opleiding van publiek oor die belangrikheid van die dier en die behoud van bome is ook belangrik. In sommige projekte word die dier gebruik as ‘n simbool vir natuurbewaring, en word dit in opleidingsprogramme ingesluit.

Die gewone eekhoring is algemeen in stedelike en sub-urbane omgewings, waar dit vaak in tuine, parklands en bome langs strate voorkom. Mense sien dit dikwels as ‘n aantreklike en interessante dier, en dit word vaak deur kinders en natuurminnende mense geobserveer. Die dier is nie gevaarlik nie en vermy mense. In sommige gevalle kan dit egter in konflik raak met mense, veral wanneer dit voedsel uit tuine of voederbakke stal, of wanneer dit bome of dakke skade berokken. Dit kan die dakkers van huise vernietig, of bome skade doen deur bast af te krap. In sekere gevalle kan dit ook in huise of outeboks kom, veral wanneer dit ‘n nest probeer bou. Die dier is nie agressief nie, en sal nie mense byt of aanval tensy dit gevoel word dat dit of sy jong bedreig is. Die beste manier om konflik te verminder is om voedsel nie in open plekke te laat nie, en om bome of geboue te beskerm met nette of afvoerplankwerke. In sommige lande word die dier beskerm deur wet, en is dit verbode om dit te vang of te doodmaak zonder vergunning. Die dier is nie ‘n dragtige siekteverspreider nie, en dra nie by tot die verspreiding van mugges of ander siektes. Die interaksie met mense is meestal positief, en die dier is ‘n belangrike deel van die natuurvermaak in die stad.

Die gewone eekhoring het ‘n lang tradisie in Europese kultuur en mytologie. In antieke Griekse en Romeinse legendes was die eekhoring ‘n symbool van voorbereiding, slimheid en vooruitsig. In die Middeleeue was dit vaak verteenwoordig in katedrale en boekillustrasies as ‘n dier wat die toekoms voorspel of die wysheid van die natuur verteenwoordig. In sommige lande, soos Duitsland en Oostenryk, is die dier ‘n onderdeel van folkliteratuur en kinderverhale, waar dit dikwels voorgestel word as ‘n slim of vermaaklike figuur. In die 19de eeu het die dier ook ‘n rol gespeel in die romantiese beweging, waar die natuur en die dier soos die eekhoring ‘n metafoor was vir vryheid en harmonie. In sommige moderne kunstwerke en films is die gewone eekhoring ‘n simbool van natuurverbondenheid en lewenswil. In die Britse Eilande is dit ‘n prominente figuur in kinderboeke soos The Wind in the Willows, waar die eekhoring ‘n vriendlike en slim karakter is. Die dier is ook ‘n nasionale simbool in sekere gebiede, soos in Noorwegen en Finland, waar dit ‘n deel van die nationale identiteit is. In sommige religieuse tradisies word die dier geassosieer met die ziel of die gees, weens sy beweeglikheid en vermoë om te ontsnap.

Die gewone eekhoring is nie ‘n jagdier nie en word nie op ‘n kommerbasis gejaag nie. In die meeste Europese lande is die soort beskerm deur wet, wat die vangst, doodmaking of verwoesting van nestjies verbied. In sommige lande, soos die Verenigde Koninkryk, is die soort beskerm onder die Wildlife and Countryside Act, wat die behandeling van wilde dier soos die gewone eekhoring beheer. In ander lande, soos Duitsland en Frankryk, is die dier ook beskerm, en mag dit nie sonder vergunning gevang of verwyder word nie. Die wet is gerig op die behoud van biodiversiteit en die voorkoming van menslike ingryping in natuurlike ekosisteme. In sekere gevalle, soos wanneer die dier ‘n gevaar vorm vir geboue of bome, kan ‘n vergunning word uitgereik vir die verwydering, maar dit moet deur geakkrediteerde professionele persone uitgevoer word. Die soort is nie ‘n bedreigde soort nie, en daar is geen jagseisoene of limiete vir die aantal wat gejaag kan word nie. Die fokus lê eerder op die voorkoming van invasiewe soorte soos die Amerikaanse eekhoring, wat meer bedreigend is.

Die gewone eekhoring het ‘n aantal ongewone eienskappe wat dit uitset van ander soorte maak. Dit kan ‘n sterk geheue hê, wat dit in staat stel om honderde plekke waar dit voedsel gestoor het, te herken, selfs jare later. Die dier kan ook ‘n lang afstand spring, tot 2 meter, sonder om te val. Dit is in staat om in die lug te draai of te wend terwyl dit spring, dankie aan sy stert. Die gewone eekhoring is ook ‘n uitstekende swemmer en kan ‘n rivier oorsteek, wat nie algemeen is onder eekhorings nie. In die winter kan dit in ‘n toestand van “droomslaap” gaan, waar die metabolisme vertraag, maar dit is nie so diep as hibernasie nie. Die dier kan ook ‘n groot verskeidenheid geluide maak, soos klagtige, kriewende of fladderende geluide, wat gebruik word vir kommunikasie. In sommige gebiede is die gewone eekhoring ‘n belangrike deel van die natuurvermaak, en word dit vaak gefilme of geobserveer in natuurreservate.