Suider-aardwolf (Aardwolf, Termieteteënde aardwolf, Kaapse aardwolf)

Die Suider-aardwolf (Proteles cristatus), ook bekend as die Aardwolf of Termieteteënde aardwolf, is 'n klein, onderskeidende carnivore wat deel uitmaak van die familie Hyaenidae. Dit is die enigste soort in die genus Proteles en is gevestig in suidelike Afrika. Die soort word herken aan sy lang, skraal lyf, fyn pootjies, en die karakteristieke donkergeleefde ruglyn wat van die nek af tot die stert reik. Hoewel dit verwant is aan hyenas, verskil die Suider-aardwolf aansienlik in voeding, gedrag en uiterlike kenmerke. Dit woon hoofsaaklik in droë, open landskape met goed-drainende grond waar termiete vrylik beskikbaar is. Die Suider-aardwolf het 'n verspreiding wat deur Suid-Afrika, Lesotho, Swaziland, noord- en oostelike Botswana, en deling van Namibië strek. In Suid-Afrika is dit algemeen in die Vrystaat, KwaZulu-Natal, Gauteng, en die Noord-Kaap, maar minder algemeen in die westelike en noordwestelike gebiede. Die soort is nie endemies nie, maar is wel geografies beperk tot hierdie area, wat sy ekologiese spesialisering weerspieël.

Die wetenskaplike naam Proteles cristatus is afgelei uit Griekse en Latynse woorde wat die unieke eienskappe van die soort benadruk. "Proteles" kom van die Griekse woord protos, wat "eerste" of "voorloper" beteken, en teleos, wat "voltooi" of "volledig" aandui. Hiermee word verwys na die aardwolf se unieke posisie binne die Hyaenidae-familie – dit is 'n voorlopervorm wat eers in die evolusieproses ontstaan het en geen direkte verwantskap het met die groter, vleesetende hyenas nie. Die tweede deel van die naam, cristatus, is Latyn en beteken "met 'n kroon" of "gerimpeld". Hierdie verwys na die duidelike, krullende haarlyn wat langs die rug van die aardwolf loop, wat lyk soos 'n klein kroon of kruin. Die soort was eers beskryf deur die Franse natuurskilder François Levaillant in 1796 onder die naam Hyaena cristata. Later is dit deur die Duitse zoöloog Johann Christian Daniel von Schreber in 1777 opgeneem en eindelik in die moderne klasifikasie geplaas onder die genus Proteles. Die wetenskaplike naam benadruk dus beide die soort se evolusionêre uniekheid en sy visuele kenmerke. Die gemeenskaplike name "Aardwolf" is afgelei uit die Afrikaanse woord "aarde", wat verwys na die diers se grondgebasseerde lewenstil, en "wolf", wat verwys na die snaakse, wolfsoortige uitdrukking van die gesig en die manier waarop dit soms roep. "Termieteteënde aardwolf" verduidelik die basiese voeding, terwyl "Kaapse aardwolf" 'n regionale verwysing is na die toestande in die Kaapland-area, hoewel die soort nie beperk is tot daardie gebied nie.

Die Suider-aardwolf is die kleinste lid van die Hyaenidae-familie en vertoon 'n typerende, slank gebou met lang, dun pote wat goed aangepas is vir die beweging deur grasveld en los grond. Die lankte van die liggaam, insluitend die stert, varieer tussen 65 en 80 cm, terwyl die stert 30 tot 40 cm lang is. Die gewig lê tussen 4,5 en 6,5 kg, wat baie lig is in vergelyking met ander hyenas. Die kop is klein en smal, met 'n lang, puntige snuit en groot, uitstekende ore wat hul nuttig is vir die waarneming van klein insekte. Die oë is relatief groot en geposisioneer om 'n brede sienhoek te bied, wat help by die navigasie in die donker. Die vel is dik en harig, meestal grysbruin met 'n helder geelbruin of donkergeleefde ruglyn wat vanaf die nek tot die stert begin en 'n duidelike kroontjie vorm. Die buik is bleekgrijs of wit, en die pote is donkerbruin of swart. Die stert is dik en beskerm met digte, lang hare, wat ook die ruglyn voortzet. Die tandstruktuur is merkwaardig: hoewel die aardwolf 'n vleeseter is, het dit net 'n paar sterk, plat molarisere tande wat gebruik word vir die kners van termietpelle, en 'n groot aantal klein, skerp snagtande wat nie vir vleesvertering bestem is nie. Die voorpote het vyf vingers, met die eerste vinger wat kleiner is en meer aangepas vir graven. Die kloue is sterk en kort, wat die diers in staat stel om snel grond te breek en termiethekke te blootleg. Die gehoororgane is uitgesproke, wat die aardwolf help om die minste geluide van termiete in die grond te hoor. Al hierdie kenmerke laat die aardwolf opmerklik verskil van groter, vleesetende hyenas, wat meer gespesialiseerd is vir jage en vleesverslind.

Die Suider-aardwolf is 'n hoogst aangepaste organisme wat in die troebel, droë landskappe van suidelike Afrika lewe. Een van die belangrikste biologiese aanpassings is sy voedingsgewoonte: die aardwolf is 'n obligate termieteter, wat beteken dat termiete 95% van sy voeding uitmaak. Om hierdie doel te bereik, het dit 'n unieke spektrum van fisiologiese en gedragsmatige aanpassings ontwikkel. Die lang, plakvormige tong, wat tot 20 cm kan wees, is dekselskoon gevorm en bedek met klein, stekelvormige haartjies wat die termiete vasvang en in die mond voer. Die tong beweeg vinnig en reguit, en die aardwolf kan in een minuut meer as 200 termiete eet. Die spijsverteringssisteem is aangepas om die harskoele selwand van termiete te verwerk; die maag produseer hoë hoeveelhede suur en ensieme wat die chitine in die termietpelle afbreek. Daar is geen behoefte aan vlees nie, en die aardwolf het selfs 'n verminderde aantal molarisere tande wat nie nodig is vir vleesverwerking nie. Fisiologies is die aardwolf in staat om water uit die voedsel te trek, wat hom toelaat om in gebiede te lewe waar vloeibare water skaars is. Hy is 'n nachtaktiewe dier wat meeste van die dag in 'n hol of onder 'n bos verborge bly, en aktief is van sononder tot vroegoggend. Sy gevoelige ore en geurverwysings stel hom in staat om termietkolonies te lokaliseer, selfs wanneer hulle ondergronds is. Die aardwolf is ook bekend vir sy "anti-predator" strategie: wanneer gevaar dreig, kruip hy in 'n hol of laat sy stert opkrul en steek die agterste deel van sy liggaam uit, terwyl hy die ruglyn ophef sodat die donkergeleefde band sigbaar is – 'n bedrieglike truuk wat 'n roofdier kan mislei. Die aardwolf is nie territoriaal nie, maar het 'n sekere ruimte waarin hy beweeg en voedsel vind, wat dikwels deel uitmaak van 'n groter patroon van reuse hekke. Die sosiale struktuur is moeilik om te definieer, maar daar is bewyse dat paartjies saam werk om hul jong te voed. Die aardwolf is ook bekend vir sy effektiewe kommunikasie via geure, geluide, en liggaamshouding. Hy maak 'n verskeidenheid klankluides, insluitend 'n diep, fluitende gebrul, 'n snerpende jank, en 'n geknetter wat as 'n waarskuwing funksioneer. Die temperatuurregulasie is uitstekend: die dik harige vel funksioneer as isolator teen hitte en koue, en die aardwolf kan temperatuurfluktuasies tot 30°C verdring. Die immuunstelsel is sterk, en daar is geen dokumenteerde gevalle van siektes wat groot populasies aantast nie. Die leeftyd in die wild is ongeveer 10 tot 12 jaar, met 'n maksimum van 15 jaar in gevangenis.

Die Suider-aardwolf het 'n geografiese verspreiding wat deur suidelike Afrika strek, met 'n sentrale kontras in die lande Suid-Afrika, Lesotho, Swaziland, noordoostelike Botswana, en dele van Namibië. In Suid-Afrika is die soort algemeen in die Vrystaat, Gauteng, Mpumalanga, KwaZulu-Natal, en die Noord-Kaap, maar minder algemeen in die Karoo- en Klein-Karoo-gebiede. Die verspreiding is nie kontinu nie; daar is oase van voorkoms in gebiede met goeie grond, voldoende termiete, en min menslike invloed. In Lesotho is die aardwolf aangetref in die berglandskappe en vlaktes van die oostelike provinsie, terwyl Swaziland 'n klein, geïsoleerde populasiemoet wees. In Botswana is die soort meer algemeen in die Limpopo- en Shashe-rivierdistsrikte, en in Namibië word dit gevind in die Omaheke-, Otjozondjupa-, en Hardap-provinsies. Die soort is nie in die noordelike deel van Zimbabwe of in Angola voorkom nie, wat wys dat die verspreiding beperk is tot gebiede met 'n sekere klimaatpatroon. Die natuurlike areas waar die aardwolf voorkom, is meestal droë savanne, veld, en gemengde bosvlakte met goed-drainende grond. Die verspreiding is nie altyd stabiel nie; daar is bewyse dat populasies in sommige gebiede afneem as gevolg van landbouuitbreiding, urbani-sering, en verlies van natuurlike habitats. Die soort is egter nie verdwyn nie, en daar is 'n redelike mate van stabiliteit in die kernareas. Geen migrasie of permanente verplasing is waargeneem nie, wat dui daarop dat die aardwolf 'n lokaal aangepaste soort is wat in 'n bepaalde gebied bly.

Die Suider-aardwolf woon in 'n verskeidenheid van ekosisteme, maar is sterk afhanklik van gebiede met goeie grond, voldoende termiete, en min menslike bemoeiing. Die primêre habitat is droë savanne, waar die grond goed draineer en die bodem nie te hard of te klam is nie. Die aardwolf is ook aangetref in gemengde bosvlakte, droë grasveld, en op die rand van bos- en veldgrense. In Suid-Afrika is dit algemeen in die Vrystaat en in die KwaZulu-Natal-veld, waar die bodem vaak sand- of leemgrond is. Die soort vermied grootskaalse bosareas, modderige grond, en plekke met hoge waterinhoud, omdat hierdie omstandighede nie gunstig is vir die bou van termiethekke nie. Die aardwolf vereis ook gebiede met 'n minimum van 200 mm jaarsomme, maar kan in gebiede met minder lewe as die grond genoeg termiete bevat. Temperatuurvariasies is groot, en die aardwolf kan in temperature tussen 5°C en 40°C lewe, maar preferensie het vir 'n gemiddelde van 18°C tot 25°C. Die soort is nie in hooggebergtes nie, maar kan tot 2000 meter bo seevlak voorkom, soos in die Drakensberge in Lesotho. Die aardwolf is ook aangetref in oop landbougebiede, solank daar nog voldoende termiete en natuurlike holle is. In die Wildtuin- en Kruger-nasionale park is die soort aangetref, maar in laer getalle as in minder bestryde gebiede. Die soort is sensitief vir veranderinge in die bodemstruktur, en landboupraktyke wat die grond verander, soos die gebruik van herbicide of grondverwerking, kan die aardwolf uit die gebied verdryf. Die aardwolf vereis ook 'n sekere hoeveelheid vegetasie vir beskerming, maar nie te dig nie, want dit hindert die beweging. Die ideale habitat het 'n mengsel van open veld, struikgewas, en 'n paar bome of rotspartye waar die aardwolf kan skuil.

Die Suider-aardwolf is 'n nachtaktiewe, solitaire dier wat meeste van die dag in 'n hol of onder 'n bos verborge bly. Die aktiwiteitsperiode begin ná sononder en duur tot vroegoggend, wanneer die aardwolf voedsel gaan soek. Hy beweeg in 'n vrye, gestadige stap, met 'n liggie ronddraaiende beweging wat hem toelaat om die grond te ondersoek vir termiethekke. Die aardwolf is nie territoriaal in die tradisionele sin nie, maar het 'n persoonlike ruimte waarin hy voedsel vind en rust. Hierdie ruimte kan tussen 1 en 5 km² groot wees, afhangende van die densiteit van termiete. Die sosiale struktuur is minder dan wat in ander hyenas soorte is. Paartjies kan saamwerk om jong te voed, maar daar is geen bewyse van groepslewe of kolonies nie. Mannelike en vroulike aardwolwe het meestal 'n afsonderlike ruimte, maar kan saam in 'n hol bly wanneer die vrou swanger is of jong het. Die aardwolf kommunikeer met behulp van geure, geluide, en liggaamshouding. Hy gebruik olie uit huidklieres om markering te doen, en maak 'n verskeidenheid klankluides, soos 'n diep gebrul, 'n snerpende jank, en 'n geknetter wat as 'n waarskuwing funksioneer. Wanneer gevaar dreig, kruip die aardwolf in 'n hol of laat sy stert opkrul en steek die agterste deel uit, terwyl hy die ruglyn ophef. Hierdie gedrag is bedrieglik en kan 'n roofdier mislei. Die aardwolf is nie aggressief nie, en gebruik geen fisieke aanvalle teen mededingers nie. Hy is eerder vinnig en slim in die vlug. Die aardwolf is ook 'n goeie graver; hy gebruik sy voorpote om die grond te breek en termiethekke te ontmasker. Na elke maaltjie rus hy in 'n veilige plek, waar hy nie maklik gevind kan word nie. Die aardwolf is nie 'n groot jager nie, en verlaat nie sy hol vir vlees nie. Hy is 'n rustige, waaksaam dier wat 'n hoë graad van waaksaamheid het.

Die Suider-aardwolf het 'n sekere reproduktiewe siklus wat in die wintermaande van Junie tot September in Suid-Afrika plaasvind, alhoewel dit kan wissel afhangende van die klimaat. Die vroulike aardwolf is oor die algemeen monogam, en die paartjie bly saam gedurende die voeding en opvoeding van die jong. Die draagtyd is ongeveer 65 tot 70 dae, na watter 'n kleinerige broodjie van 2 tot 4 jong gebore word. Die jong is blind en blote, en is volledig afhanklik van die moeder vir die eerste weke. Die moeder bly in 'n veilige hol, wat dikwels 'n ou termiethekkie of 'n natuurlike rotshol is, en voed die jong met melk. Die jong begin na twee weke met die eet van halfverbrande termiete, en is volledig onafhanklik na ongeveer ses weke. Die pa word nie direk betrokke by die voeding nie, maar kan die hol beskerm en die jong beskerm teen roofdiers. Die jong groei vinnig, en na acht weke is hulle reeds in staat om met die moeder te beweeg. Na ongeveer vier maande begin hulle self voedsel te soek, en na sewe maande is hulle volledig onafhanklik. Die jong bly gewoonlik in die gebied waar hulle gebore is, en begin hul eie territorium te verkry wanneer hulle volwasse is, wat tussen 18 en 24 maande plaasvind. Die leeftyd in die wild is ongeveer 10 tot 12 jaar, met 'n maksimum van 15 jaar in gevangenis. Die vrugbare leeftyd van die vroulike aardwolf is vanaf 2 tot 8 jaar, en hulle kan jaarliks nakom, alhoewel die meeste jaarliks een keer nakom. Die dood van jong is hoofsaaklik as gevolg van roofdiers, soos leeu, jakhals, of vlerk, en nie van voedseltekort nie. Die soort het 'n lae vrugbaarheid, maar 'n hoë oorlewing van jong in veilige omstandighede.

Die Suider-aardwolf is 'n obligate termieteter, wat beteken dat termiete 95% van sy voeding uitmaak. Hy eet geen vlees nie, en selfs geen ander insekte of plantmateriaal nie. Die aardwolf spesialiseer in die ete van termiete uit die genera Macrotermes en Microtermes, wat die grootste en mees ryk termiete in die gebied is. Hy kan per uur meer as 200 termiete eet, en in een nag kan hy tot 100 000 termiete consumeer. Die voeding is nie alleen vir energie nie, maar ook vir proteïne en mineralen wat nodig is vir groei en voeding. Die aardwolf gebruik sy lang, plakvormige tong om die termiete uit die grond te trek, en die tong het klein, stekelvormige haartjies wat die insecte vasvang. Die maag is aangepas om die chitine in die termietpelle af te breek, en die intestinale mikrobioom speel 'n groot rol in die vertering. Die aardwolf eet ook soms 'n paar larwes of werkers, maar nooit die koning of koningin nie. Die voeding is tydelik en afhanklik van die seisoen. Tydens die reënseisoen is termiete meer aktief en in groter getalle, en die aardwolf eet meer. Tydens die droë seisoen is die termiete minder aktief, en die aardwolf moet meer beweeg om voedsel te vind. Die aardwolf is nie 'n groepsvrater nie, en eet nie saam met ander nie. Hy eet alleen, en die proses is vinnig en doeltreffend. Die aardwolf is nie 'n jager nie, en gebruik geen valle of sluipstrategieë nie. Hy soek voedsel deur middel van geur, geluid, en grondbeweging. Die voeding is nie alleen noodwendig nie, maar ook 'n belangrike rol in die ekosisteem, aangesien dit die termietpopulasie beheer.

Die Suider-aardwolf speel 'n kritieke rol in die balans van die ekosisteem van suidelike Afrika. Deur die massale ete van termiete, help die aardwolf om die populaties van hierdie insekte te beheer, wat anders sou lei tot oormatige grondverandering, verwoesting van grondstrukture, en die vernietiging van plantwortels. Termiete is bekend vir hul vermoë om grond te verander, en wanneer hulle onbeheer is, kan hulle grondstructure verwoes en landbouarea's onbruikbaar maak. Die aardwolf funksioneer dus as 'n natuurlike veldbestuurder, wat die grond gesond hou en die biodiversiteit bevorder. Bovendien help die aardwolf by die herstel van grond, aangesien die graving van termiete en die aardwolf die grond verfris en verbeter. Die aardwolf is ook 'n belangerikke indikatorsoort vir die gesondheid van die ekosisteem; die teenwoordigheid van die aardwolf dui daarop dat die grond gesond is, die bodemgoed draineer, en die termietpopulasie stabiel is. In landbou- en natuurreservate is die aardwolf 'n gewilde dier omdat dit die natuurlike manier van termietbesturing bied, wat geen chemie of masjinerie vereis nie. Die aardwolf het ook 'n praktiese waarde in ecotourisme, aangesien dit 'n interessante en unieke soort is wat toeriste aantrek. In sommige gebiede word die aardwolf gebruik as 'n simbool vir natuurbehoud, en word dit ingesluit in opleidingsprogramme vir skole en gemeenskappe. Die aardwolf is nie 'n bedreiging vir die mens nie, en dra nie by tot skade of verlies nie. Integendeel, dit dra by tot die natuurlike balans en die duurzaamheid van die landskappe.

Die Suider-aardwolf is nie bedreig nie, en word in die IUCN-rooi lys as "Nie-bedreig" (Least Concern) klassifiseer. Dit is te wyte aan die feit dat die soort 'n brede verspreiding het, in 'n verskeidenheid van habitats lewe, en nie sterk afhanklik is van 'n enkele soort voedsel nie. Denk aan die feit dat die aardwolf 'n groot aantal termiete eet, en termiete algemeen in suidelike Afrika is, is daar geen drastiese afname in die voedselbron nie. Die grootste bedreigings is menslike aktiwiteite soos landbouuitbreiding, urbanisering, en die gebruik van pesticiede wat die termietpopulasie aantast. Verlore habitat, verandering in bodemstrukture, en die vernietiging van natuurlike holle kan ook die aardwolf uit 'n gebied verdryf. In sommige gebiede word die aardwolf as 'n bedreiging beskou omdat dit grond breek, maar dit is 'n misvatting – die aardwolf breek nie die grond om skade te veroorsaak nie, maar om voedsel te vind. Natuurreservate soos die Kruger Nasionale Park, iSimangaliso Wetland Park, en die Addo Elephant Park bied beskerming vir die aardwolf, en daar is 'n aantal projekte wat die soort monitor en beskerm. Die aardwolf is nie in gevangenis of kweekprogramme nie, maar word in die wild bewaak. Die beskerming is hoofsaaklik gerig op die behoud van die habitat en die voorkoms van termiete. Ondanks die feit dat die aardwolf nie bedreig is nie, is daar 'n behoefte aan bewustmaking, aangesien die soort dikwels verkeerd begryp word. Beskermingsmaatreëls sluit in die bevordering van natuurbehoud, die vermindering van pesticiede, en die ondersteuning van landboupraktyke wat die aardwolf nie bedreig nie.

Die Suider-aardwolf is nie gevaarlik vir die mens nie, en daar is geen dokumenteerde gevalle van aanvalle of skade. Die aardwolf is 'n vredelievende, teruggetrokke dier wat nie in die buurt van mense woon nie, tensy die mens die habitat verander. In landbou- en beboude gebiede kan die aardwolf soms in die grond breek, maar dit is om voedsel te vind, nie om skade te veroorsaak nie. Die aardwolf is nie 'n roofdier nie, en het geen behoefte aan vlees nie. Die interaksie tussen die aardwolf en mense is hoofsaaklik positief, aangesien die diers die natuurlike bestuurder van termiete is en dus 'n nuttige rol speel in die ekosisteem. In sommige gebiede word die aardwolf as 'n simbool vir natuurbehoud gebruik, en word dit in opleidingsprogramme ingesluit. Mense wat die aardwolf sien, moet dit respekteer en nie aanspreek nie. Die aardwolf is nie gevaarlik nie, en moet nie gejaag of gevang word nie. In natuurreservate is die aardwolf beskerm, en mense mag dit sien, maar nie aanraak nie. Die aardwolf is nie 'n huisdiertjie nie, en moet nie in gevangenis gehou word nie. Die interaksie is dus veilig en positief, en die aardwolf is 'n voorbeeld van hoe mens en natuur saam kan lewe.

Die Suider-aardwolf het 'n beperkte rol in die kulturele en historiese tradisie van suidelike Afrika, maar is denkbaar as 'n simbool van natuurbehoud en die balans van die ekosisteem. In sommige Xhosa- en Zulu-gemeenskappe word die aardwolf nie direk vermeld nie, maar die termiet en die dier wat dit eet, word as belangrik beskou. In die Vrystaat en die Kaapland-word die aardwolf soms genoem as 'n wonderdier wat die grond beskerm. In moderne tyd word die aardwolf gebruik as 'n embleem vir natuurbehoud, en word dit in skoolprogramme en natuurkundeboeke aangehaal. Die aardwolf is ook 'n gewild object in kunst en fotografië, en word dikwels geportretteer as 'n elegante, slim dier wat die natuur beskerm. In die 19de en 20ste eeu is die aardwolf in verskeie wetenskaplike studies beskryf, en het dit 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die kennis oor die Hyaenidae-familie. Die aardwolf is nie in mytologie of legende aangetref nie, maar word in die moderne tyd as 'n voorbeeld van die nuwe soort natuurbehoud beskou.

Die Suider-aardwolf is nie 'n jagd- of vangsoort nie, en daar is geen wetenskaplike of ekonomiese redes om dit te jag nie. Die soort is nie in die CITES-list nie, en is nie onder die wet van Suid-Afrika of andere lande beskerm as 'n jagdsoort nie. In Suid-Afrika is die aardwolf beskerm onder die National Environmental Management: Biodiversity Act (NEMBA), wat die soort beskerm teen vernietiging en verdrag van habitat. Die aardwolf mag nie gejaag, gevang, of verkoop word nie. In natuurreservate is die soort volledig beskerm, en enige poging om dit te aanval of te verwyder is strafbaar. Die wetenskaplike navorsing oor die aardwolf is toegelaat, maar moet onder toezicht plaasvind. Die soort is nie 'n doelwit vir jagers nie, en daar is geen jagers of jagorganisasies wat dit aktief soek nie. Die regulering is dus gerig op die beskerming van die habitat en die voorkoms van termiete, wat die aardwolf nodig het.

Die Suider-aardwolf is 'n unieke dier met baie ongewone eienskappe. Hy is die enigste soort in die genus Proteles, wat die kleinste van die Hyaenidae is. Hy eet geen vlees nie, maar is die enigste hyenid wat uitsluitend termiete eet. Die aardwolf kan per uur meer as 200 termiete eet, en in een nag kan hy tot 100 000 eet. Sy tong is tot 20 cm lang en bedek met stekelvormige haartjies wat die termiete vasvang. Die aardwolf is nie territoriaal nie, maar het 'n persoonlike ruimte wat hy beskerm. Hy gebruik geure, geluide, en liggaamshouding om te kommunikeer. Wanneer gevaar dreig, laat hy sy stert opkrul en steek die agterdeel uit, wat 'n bedrieglike truuk is. Die aardwolf is nie 'n groepsvrater nie, en eet alleen. Hy is 'n nachtaktiewe dier wat meeste van die dag in 'n hol bly. Die aardwolf is nie 'n groot jager nie, en gebruik geen valle of sluipstrategieë nie. Die soort is 'n belangrike natuurlike bestuurder van termiete, en dra by tot die gesondheid van die grond. Die aardwolf is nie gevaarlik vir die mens nie, en is 'n simbool vir natuurbehoud.