Walrus (Seeolifant) (Odobenus rosmarus)

Die walrus (Odobenus rosmarus) is ‘n groot, waterbewonende zoogdier wat tot die familie van die walvisse behoort en bekend staan om sy asemhaling, lang tande, en sosiale gedrag. Dit is die enigste lewende spesie in die genus Odobenus en is deur die jare as ‘n kritiese soort in die Noordpoolgebied beskou. Met ‘n lang, swaar liggaam, groter oë en kenmerkende snorharel, is die walrus duidelik onderskei van ander walvisse. Dit beweeg op sypaarde-achtige poten, wat dit toelaat om op ijsplaatse en strandne af te gaan, terwyl dit in die oseaan swem met behulp van sy voorpoten. Walrusse leef hoofsaaklik in koudwateromgewings van die Arktiese Streek, waar hulle saam met ander individue in groot groepe lewe. Hulle is nie gevaarlik vir mense nie, maar kan agressief wees wanneer hulle geïntimideer of bedreig word. Die spesie speel ‘n belangrike rol in die maritieme eko-sisteem en het sedert die 16de eeu ook ‘n historiese verband met menslike gemeenskappe, veral in Noord-Amerika en Noord-Europa.

Die naam “walrus” het sy wortels in die Noorse taal, waar die woord hvalrúsa (of hvalross) gebruik is om die dier te beskryf. Hierdie term is ‘n samensmelting van twee woordes: hval, wat “walvis” beteken, en rúsa, wat “bos” of “smaak” kan beteken – hoewel die tweede deel vaak in verband gebring word met die vorm van die tande, wat aan ‘n bos of roos lyk. In die middeleeuse tydperk het die Nederlandse taal die term walros ontwikkel, wat uiteindelik in Engels verskyn as walrus. Die wetenskaplike naam Odobenus rosmarus is uit die Grieks en Latyn afgelei. Odóbenos kom van ódous (tand) en bainō (loop), wat “tandloper” of “tandlup” beteken, verwysend na die merkwaardige, lang, vooruitstekende tanden wat die walrus kenmerk. Rosmarus is afgelei van rhōs (roos) en máros (groot), wat “groot roos” of “groot tande” aandui. Hierdie benaming is deur die Swedse bioloog Carl Linnaeus in die 18de eeu gegee, wat die spesie in sy klassifikasiesysteem plaas. Die naam reflekteer dus beide die fisiese kenmerke en die historiese waarneming van die dier. In Afrikaans word die woord “seeolifant” gebruik, wat ‘n direkte verwysing maak na die groot, olifantsagtige voorkoms en die feit dat dit in die see lewe. Daar is geen dokumenteerde bewyse dat die naam “seeolifant” al eerder in Afrikaanse tekste gebruik is, maar dit is algemeen aanvaarbaar in Suid-Afrikaanse natuurverklarings. Die naam bevestig die visuele en kulturele identiteit van die walrus as ‘n imposante, groot, land-dier wat in die water lewe.

Die walrus is een van die mees opvallende zoogdiere in die Arktiese omgewing, gekenmerk deur ‘n geweldig, vetvol liggaam, lange tande, en ‘n unieke velstruktuur. Mannelike walrusse (bulls) kan tot 3 meter lang wees en ‘n massa van tot 1,5 ton bereik, terwyl vroulike walrusse (cows) kleiner is, met ‘n gemiddelde lengte van 2,4 tot 2,7 meter en ‘n massa van ongeveer 900 kg. Die liggaam is dik en rond, met ‘n dik laag vet (blubber) wat nie net warmte behou nie, maar ook bydra tot drijfvermoë in die water. Die vel is dik, grysbruin tot swart, en het ‘n ruwe, gerimpelde oppervlakte wat dikwels met algen, klippe of slym besmet is. Die oë is relatief klein, maar goed ontwikkel, en sit dicht teen die kop, wat die dier help om in donker water of onder ijs te sien. Die neus is breed en plat, met groot neusgange wat die walrus laat asemhaal terwyl dit onder water is. Die kenmerkendste kenmerke is die lang, gebogen, vooruitstekende tanden (canines), wat tot 1 meter lang kan wees en dikwels afgebrokke of geskraap is. Hierdie tanden funksioneer nie net as ‘n hulpmiddel om ijs te breek of om op te klim nie, maar ook as ‘n statussimbool in sosiale interaksies. Mannelike walrusse het meer uitgesproke tanden as vroue, en die tanden kan ook gebruik word om te vorendring of te grondeer. Die poten is sterk en pluimvormig, met vier vingers op elke voorpoot en drie op elke agterpoot. Die voorpoten is effektief vir swemming en beweging op ijs, terwyl die agterpoten minder gebruik word in die water. Die kop is groot en breë, met ‘n kort nek, en die mond is groot met ‘n rukking van senuwees wat die walrus laat voel hoe hy in die bodem van die see aangryp. Die snorharel, wat dikwels langer is as die ander hare, is ‘n kenmerk van die mannelike walrus en kan tot 15 cm lang wees. Al hierdie fisiologiese eienskappe werk saam om die walrus in staat te stel om in ekstreme koudte te oorleef, die seebodem te verkenn, en in groepe te lewe wat georganiseerd is volgens sekere hierargieë.

Die walrus (Odobenus rosmarus) is ‘n hoog ontwikkelde zoogdier wat in ‘n komplekse biologiese netwerk ingesluit is, wat sy evolusionêre sukses in die Arktiese omgewing verduidelik. Die spesie is ‘n monogame, maar nietemin gesosiaal georiënteerde dier wat lang lewenslang verbintenisse vorm, veral tussen vroue en hul jong. Die walrus het ‘n uitgebreide neurologiese stelsel wat die dier in staat stel om komplekse geluidsgeluide te produkeer, wat belangrik is vir kommunikasie binne groepe. Die gehoor is buitengewoon ontwikkel, met ‘n groot aantal oorhoore in die oorbuise wat die dier laat hoor hoe die wind, die waterspoed, en die stemme van ander walrusse verander. Die walrus het ‘n baie sensitiewe snorharelstelsel wat sensoriek data van die omgewing versamel, insluitend temperatuur, druk, en beweging in die water. Hierdie snorharel funksioneer soos ‘n sonar-systeem, wat die dier help om voedsel te vind in donker of troebel water. Die spesie is ‘n eetvark, wat beteken dat dit ‘n lang, slanke nek en ‘n fleurige, bewegingstalige tong het wat die dier laat aanklou aan die bodem van die see. Die voedingstelsel is geoptimaliseer vir die vertering van klein invertebrate, met ‘n maag wat ‘n lang, dubbelgedeelde struktuur het wat die voeding doeltreffend verwer. Die walrus is ‘n longadems, wat beteken dat dit nie in die water kan asemhaal nie, maar moet op ‘n geregelde basis na die oppervlak kom. Dit kan tot 30 minute onder water bly, maar gewoonlik swem dit 5 tot 10 minute per sessie. Die respiroiere stelsel is ontwikkel om suurstof effektief te gebruik, met ‘n hoge bloedhemoglobine-inhoud wat die suurstofopname vergroot. Die walrus het ‘n lang lewensverwagting – vroue kan tot 40 jaar lewe, terwyl mans tot 30 jaar kan bereik. Die spesie is ook ‘n klimaatvoorspeller; veranderinge in walruspopulasies kan aandui dat die Arktiese ekosisteem verander. Die walrus is ‘n toppredator in sy habitat, maar het geen natuurlike vyande nie, behalwe mense en wolwe wat soms op jong walrusse aanslaan. Die spesie is ook ‘n sentrale aktor in die voedselketting, omdat dit die bodem van die see verander en voedsel vir ander diere soos polarhond, wolf, en roofvogels lewer. Die genetiese diversiteit van die walrus is redelik hoog, wat die spesie in staat stel om te adapt in ‘n veranderende klimaat.

Die walrus (Odobenus rosmarus) het ‘n verspreiding wat begrens is tot die noordelike Arktiese gebiede, waar koudwater en permanente of sesons-afhanklike ijsplate bestaan. Die spesie word in drie hoofpopulasies verdeel: die Noord-Atlantiese, Noord-Pacifiese, en Beringsee-populasie. Die Noord-Atlantiese populasie leef langs die kustes van Noorweë, Groenland, Rusland (Kara-se, Barentssee), en die Kanadese arktiese eilande soos Baffin-eiland en Ellesmere-eiland. Die Noord-Pacifiese populasie is die grootste en leef langs die kustes van Alaska, Siberië, en die Beringsee, met groot groepe wat in die winter in die Beringsee en in die herfs in die Chukchi-see verskyn. Die Beringsee-populasie is die mees gestrande en word dikwels in die winter in die eilande van die Aleuten of op die kustes van Alaska gesien. Die walrus verskuif regelmatig sy posisie volgens die seisoen: in die winter trek hulle na die noorde toe, waar die ijs nog steeds stabiel is, en in die somer beweeg hulle na die suide, waar die ijs smelt en hulle op strandne of rotsplate rust. In die afgelope dekade het die verspreiding van die walrus begin verander as gevolg van klimaatverandering; daar is meer gevorderde waarnemings van walrusse in die Noord-Atlantiese gebied, insluitend in die Noord-See en die Baltiese See, wat vroeër nie gewoonlik ‘n plek was vir die spesie. Hierdie verspreidingsverskuiwing word veroorsaak deur die verlies van ijs, wat die walrus dwing om langer te swem en op droog land te rus. Die spesie is ook seldzaam in die Arctic Ocean, waar die ijs dikwels te dun of te beweeg is vir veilige rustplekke. Die verspreiding word ook beïnvloed deur menslike aktiwiteite soos skipvaart, olie- en gasontginning, en jagers. Tans is die walrus nie meer in Europa se kuswaters aangetref nie, behalwe in rare gevalle in Noorweë of Rusland, en is dit hoofsaaklik beperk tot die Noordpoolgebied.

Walrusse leef in ‘n verskeidenheid van Arktiese habitats, alhoewel hulle altyd noodwendig ‘n kombinasie van water, ijs, en rustplekke nodig het. Die primêre habitat is die permanent of sesons-afhanklike ijsplate wat in die Noord-Atlantiese en Noord-Pacifiese oseane voorkom. Hierdie ijsplate funksioneer as ‘n rustplek, ‘n plek vir voortplanting, en ‘n veilige plek vir jong walrusse. Die walrus gebruik die ijs om uit te rus, te slaap, en om ‘n gesondheidssystem te onderhou, aangesien die dier ‘n groot energiebehoefte het. Wanneer die ijs smelt, moet die walrus op strandne of rotsplate rust, wat in die winter nie altyd beskikbaar is nie. Die meeste walrusse leef op strandne wat aan die kustes van Alaska, Siberië, en Noorweë geleë is, met name in gebiede soos Cape Lisburne, Point Barrow, en deur die Beringsee. Hierdie strandne is dikwels rotsagtig of sandig, en bied ‘n stevige basis vir die swaar liggame van die walrus. Die dier vermy ook gebiede met veel beweging, soos skippassasies of industriële gebiede, omdat dit die kans op stress en agressie verhoog. Walrusse is ook bekend om in die binnelandse seene van die Arktiese eilande te verskyn, soos op deur die eilande van de Vrieslande of in die Amundsen-see. Die waterhabitat is vaak ‘n diep, koudwateromgewing met ‘n temperatuur tussen -1°C en 4°C, waar die walrus voedsel soos weekdieren, mossels, en kriekels vind. Die bodem van die see is vaak ‘n mengsel van modder, sand, en rots, wat die walrus laat aanklou met sy snorharel. Die walrus kan tot 100 meter diep swem, maar hou meestal in die 10 tot 50 meter diepte. Die habitat is ook geïntegreer met ander soorte, soos die polarhond, wat dieselfde rustplekke gebruik, en die walvis, wat die samelewing van die walrus kan beïnvloed. Die verlies van ijs en die toenemende menslike aktiwiteit in die Arktiese gebiede dreig die habitats van die walrus ernstig, en daar is ‘n toenemende behoefte aan beskerming van die spesie se leefomgewing.

Die walrus is ‘n hoog sosiaal georiënteerde soogdier wat in groepe lewe wat dikwels uit honderde tot duisende individue bestaan. Hierdie groepe, bekend as ‘‘herden’’, is nie eweredig nie, maar word georganiseer volgens sekere hierargieë, waar die oudste en sterkste mans die meeste invloed het. Die sosiale struktuur is gebaseer op ‘n kombinasie van leeftyd, geslag, en fisieke kracht. Mannlike walrusse (bulls) is meestal alleenstaand of in klein groepe, terwyl vroue en hul jong saam in groepe bly. Die vroue vorm ‘n taktiek van ‘‘vroue-en-kleintjies’’-groep, wat ‘n hoge mate van beskerming bied teen predators en klimaatverandering. Die walrus kommunikeer met ‘n verskeidenheid van geluide, insluitend gegrom, gegrom, blaf, en trompetgeluide, wat gebruik word om territorium te verdedig, kontak te hou, en angstige situasies te kommunikeer. Die dier gebruik ook ligte signale, soos beweging van die kop of die oë, om te kommunikeer. Die walrus is ‘n ‘‘sleep’’-dier wat ‘n groot deel van die dag in die water is, maar ook ‘n groot deel van die nag rust. Tydens die rustperiodes is die walrus ‘n ‘‘slaper’’, wat ‘n rusttoestand inneem waar die hartslag daal en die metabolisme vertraag. Die dier is ook ‘n ‘‘swemmer’’ wat ‘n effektiewe swemtechniek gebruik, waar die voorpoten gebruik word om te stu en die agterpoten om te dryf. Die walrus is ‘n ‘‘onderwater-vooronderzoek’’-dier wat die bodem van die see met sy snorharel en mond aanklou om voedsel te vind. Die dier is ook ‘n ‘‘ijsreisiger’’ wat ‘n pad volg wat van die ijsplaatse afhang, en wat ‘n ‘‘verandering in die leefomgewing’’ kan wees. Die walrus is ‘n ‘‘kranksmaker’’ in die sin dat dit ‘n groep is wat ‘n groot aantal individue bevat, en ‘n ‘‘sosiale organisasie’’ wat ‘n hoë mate van interaksie vereis’. Die dier is ook ‘n ‘‘sorgsaamheid’’-dier wat jong walrusse beskerm, en ‘n ‘‘beskerming’’-dier wat ‘n hoë mate van loyaliteit toon. Die walrus is ‘n ‘‘bestuurder’’ van die leefomgewing wat ‘n groot impak het op die bodem van die see, en ‘n ‘‘veranderer’’ van die ekosisteem.

Die voortplanting van die walrus (Odobenus rosmarus) is ‘n lang en komplekse proses wat deur ‘n ry van biologiese en omgewingsfaktore beheer word. Die paaringstyd val gewoonlik in die wintermaande, tussen Mei en Junie, wanneer die walrus in groepe op ijsplaatse of strandne verskyn. Die mannetjies gebruik hul lang tanden en agressiewe gedrag om die vroue te verslaan en hul territorium te verdedig. Die vroue, wat meestal pas geboorte van ‘n jong had, is nie onmiddellik bereid tot paring nie, en die paaring kan ‘n paar weke of selfs ‘n paar maande uitstel. Die swangerskap duur ongeveer 15 maande, wat ‘n van die langste swangerskapsduur van alle zoogdiere is. Die jong word gewoonlik in die vroeë lente, tussen Maart en Mei, gebore, meestal op ‘n veilige ijsplaat of strand. Die kuiken is reeds ‘n kruising tussen ‘n kind en ‘n volwasse walrus – hy is groot, met ‘n dik laag blubber, en kan al na die water gaan binne ‘n paar uur ná geboorte. Die moeder voed haar jong met melk wat ‘n hoge vetinhoud het (tot 30%), wat die jong laat groei en ontwikkel. Die jong word tot ‘n minimum van 2 tot 3 jaar bij die moeder gebly, en soms tot 4 jaar, afhangend van die omstandighede. Die jong is dan ‘n ‘‘selfstandige’’ walrus wat ‘n nuwe groep moet join. Die eerste paar maande is die jong baie kwetsbaar, en die moeder is ‘n ‘‘beschermster’’ wat ‘n groot deel van die tyd saam met die jong is. Die jong walrus begin ‘n eetpatroon te ontwikkel wat ‘n mengsel van molluske, kriekels, en ander invertebrate is. Die volwassenheid word bereik tussen 5 en 10 jaar, afhangend van die geslag. Mannetjies bereik volwassenheid later as vroue, en hul groei is stadiger. Die lewensiklus van die walrus is dus ‘n siklus wat ‘n lang tydspan omvat, met ‘n hoog risiko van dood in die jong stadium. Die sterftesyfer is hoog, met ‘n groot deel van die jong walrusse wat sterf as gevolg van predatoren, klimaatverandering, of menslike aktiwiteit. Die spesie het ‘n hoë reproduktiewe potensiaal, maar die groei is traag weens die lang swangerskap en die lang voedingsperiode. Die walrus is ‘n ‘‘long-lewende’’ soogdier wat ‘n hoë mate van ouderdom kan bereik, met vroue wat tot 40 jaar kan lewe en mans tot 30 jaar.

Die walrus (Odobenus rosmarus) is ‘n omnivore, maar word hoofsaaklik as ‘n kriekel- en mollusketer beskou. Die dier se dieet bestaan uit ‘n verskeidenheid van klein invertebrate wat in die bodem van die Arktiese see gevind word, insluitend zee-egels, kriekels, mosse, amfibieë, en molluske soos oesters, muskels, en winkels. Die walrus gebruik ‘n unieke voedingsstrategie wat ‘n kombinasie van ‘‘snoof’’, ‘‘snorharelgebruik’’, en ‘‘mondactivering’’ is. Dit swem tot ‘n diepte van 100 meter, waar dit met ‘n vingerlike beweging van die snorharel die bodem aanklou en die voedsel losmaak. Die snorharel is ‘n sensitiewe sensor wat die walrus laat voel hoe die voedsel beweeg en waar dit is. Die dier gebruik ook sy voorpoten om die bodem te skud of te draai, sodat die voedsel blootgestel word. Die mond is groot en bewegingstalig, met ‘n talmende tong wat die voedsel in die mond hou en die kriekels of muskels losmaak. Die walrus kan ‘n kilogram voedsel per dag eet, en dit is ‘n groot energiebehoefte, aangesien die dier ‘n groot liggaam het en ‘n dik laag blubber nodig het om warm te bly. Die voedingstyd is dikwels ‘n groepsaktiwiteit, waar die walrus in ‘n groep op ‘n plek rust en dan saam die bodem verken. Die voedingsgedrag is ook ‘n sosiale aktiwiteit, waar jong walrusse leer hoe om te voed deur ‘n model te volg. Die walrus is ‘n ‘‘sleutelsoort’’ in die voedselketting, aangesien dit die bodem van die see verander en die voedsel vir ander diere lewer. Die dier is ook ‘n ‘‘veranderer’’ van die ekosisteem, aangesien dit ‘n groot deel van die bodem verwyder en ‘n nuwe struktuur skep. Die voedingstyd is ‘n kritieke tyd in die lewe van die walrus, en die dier is ‘n ‘‘kampioen’’ in die verlening van voedsel.

Walrusse het sedert die 16de eeu ‘n belangrike ekonomiese en praktiese waarde vir menslike gemeenskappe gehad, veral in Noord-Amerika en Noord-Europa. Die vleis van die walrus is ‘n bron van proteïne en vet, en werd tradisioneel deur Inuit-, Yupik-, en Noorse gemeenskappe geëet. Die vleis is dikwels gerook of gedroog, en word in die winter as ‘n lewensmiddeel gebruik. Die olie wat uit die blubber van die walrus gepers word, was ‘n belangrike brandstof vir lampolie, en word ook gebruik in kos, medisyne, en kosmetika. Die tanden van die walrus, wat dikwels tot 1 meter lang is, was ‘n waardevolle handelsgoed in die 17de en 18de eeu. Die tanden, ook bekend as ‘‘ivory’’, was ‘n materiaal vir kunswerke, muziekinstrumente, en ambagsgoed. In die moderne tyd is die walrus se ekonomiese waarde meer beperk, maar die dier is nog steeds ‘n belangrike bron van inkome vir inheemse gemeenskappe in Alaska en Noorweë, veral deur toerisme. Walrus-toerisme, wat ‘n vorm van ‘‘natuurbewaringstoerisme’’ is, bring inkomste na gemeenskappe wat op die kustes van Alaska, Siberië, en Noorweë geleë is. Die dier word ook gebruik in wetenskaplike navorsing, veral in klimaatverandering, mariene biologie, en biodiversiteit. Die walrus is ‘n ‘‘modelsoort’’ vir die studie van die Arktiese ekosisteem, en die data wat uit navorsing gegenereer word, word gebruik om beleid te vorm. Die ekonomiese waarde van die walrus word ook bepaal deur sy rol in die voedselketting, aangesien die dier die bodem van die see verander en die voedsel vir ander diere lewer. Die dier is ook ‘n ‘‘symbol’’ van die Arktiese natuur, wat ‘n hoë waarde het in kulturele en estetiese konteks. Die ekonomiese waarde van die walrus is dus ‘n kombinasie van ‘‘tradisionele waarde’’, ‘‘moderne waarde’’, en ‘‘nieuw-generasie waarde’’.

Die walrus (Odobenus rosmarus) is ‘n kritieke soort in die Arktiese ekosisteem, en sy bewaring is van groot belang vir die balans van die mariene omgewing. Die spesie is gevoelig vir klimaatverandering, verlies van ijs, en menslike aktiwiteit, wat albei ‘n negatiewe impak op die populasiestabiliteit het. Die verlies van ijsplaatse, wat gevolg is van globale opwarming, dwing walrusse om langer te swem en op strandne te rust, wat ‘n hoë risiko van verdrukking, agressie, en predatisme met zich bring. Die Internasionale Unie vir Natuurbewaring (IUCN) het die walrus as ‘‘near threatened’’ (byna bedreig) gelys, met ‘n toenemende belemmering in die Noord-Pacifiese en Noord-Atlantiese populasies. Bewaringsmaatreëls sluit in die instelling van beskermde areas, soos die Arctic National Wildlife Refuge in Alaska en die Polar Bear Sanctuary in Noorweë, waar walrusse rust en voed. Die Canadese en Amerikaanse regerings het ook ‘n regulering van jag ingestel, en die International Whaling Commission (IWC) het ‘n moratorium op die commercialisering van walrusproduk toegepas. Die walrus is ook beskerm onder die Marine Mammal Protection Act (MMPA) in die Verenigde State, wat die jager beperk tot ‘n beperkte aantal per jaar. Navorsing en monitering is ook ‘n sleutelmaatreël, met ‘n netwerk van satelliet-tracking, drone-monitering, en veldstudie. Die bewaring van die walrus vereis ‘n interdisciplinêre benadering wat klimaatverandering, menslike aktiwiteit, en biodiversiteit integreer. Die spesie is ‘n ‘‘indicatorsoort’’ vir die gesondheid van die Arktiese ekosisteem, en die bewaring van die walrus is dus ‘n simbool van die grootskaalse behoefte aan milieubeskerming.

Walrusse is in die algemeen nie gevaarlik vir mense nie, maar kan agressief wees wanneer hulle geïntimideer of bedreig word. Die groot, swaar liggaam, die lang tanden, en die gevoelige aard van die dier maak dit moontlik dat ‘n walrus ‘n persoon kan skade berokken as dit gevoel word dat dit of sy jong bedreig is. Die meeste gevalle van agressie het plaasgevind wanneer mense te naby die dier gekom het, of wanneer hulle die rustplekke van die walrus het geïntervenieer. In die vroeë 20de eeu was daar ‘n groot aantal aanslae op walrusse deur jagers, wat gelei het tot ‘n dramatiese afname in die populasie. Tans is die meeste interaksie met mense toeristiese, en toeriste word aangemoedig om ‘n veilige afstand te hou en geen voedsel of geluide te gee nie. Die walrus is ‘n ‘‘sensitiewe soort’’ wat gevoelig is vir lawaai, beweging, en veranderinge in die omgewing. Die dier kan ook ‘n ‘‘verdrukking’’-risiko loop as dit op strandne of ijsplaatse geïntervenieer word. Die moontlike gevaar van walrusse is dus meer ‘n gevaar vir die dier as vir mense, aangesien die dier gevaar loopt vir stress, verwonding, en dood as gevolg van menslike aktiwiteit. Die interaksie met mense is dus ‘n ‘‘dualiteit’’ tussen ‘‘vertrouwen’’ en ‘‘gevaar’’, wat die noodsaak van bewustheid en respek vereis.

Die walrus het ‘n rijke kulturele en historiese betekenis vir inheemse gemeenskappe in die Arktiese gebiede. Vir die Inuit en Yupik mense was die walrus ‘n lewensmiddel, ‘n bron van kleding, en ‘n simbool van lewe en vrugbaarheid. Die dier was ook ‘n belangrike onderdeel van rituelen, legends, en mytologie, waar die walrus soms as ‘‘goddelike wezen’’ of ‘‘wapen’’ beskou is. In Noorweë en Rusland was die walrus ‘n handelsgoed en ‘n bron van koninklike rijkdom, en word dit in middeleeuse kunswerke en skilderye vertoon. Die walrus is ook ‘n ‘‘kultuursimbol’’ in moderne kulture, waar dit ‘n voorwerp van bewaring, kuns, en filosofie is.

Die jag op walrusse het ‘n lang geskiedenis, begin in die 16de eeu met Europese jagers wat na die Arktiese gebiede gereis het om die tanden, vleis, en olie te versamel. Die kommer het toenemend geword in die 18de en 19de eeu, waar die walruspopulasie dramaties afgeneem het. In die 20ste eeu is die jag gereguleer, en die IUCN en andere organisasies het ‘n moratorium ingestel. Tans is die jag beperk tot ‘n beperkte aantal per jaar, en word dit hoofsaaklik vir tradisionele doeleindes gedoen.

Die walrus is ‘n dier met ‘n unieke versameling van feite. Dit kan tot 30 minute onder water bly, en gebruik sy snorharel as ‘n sonar-systeem. Die dier is ‘n ‘‘lang lewende’’ zoogdier wat tot 40 jaar kan lewe. Die tanden van die walrus kan ‘n deel van die liggaam word, en die dier is ‘n ‘‘sosiale dier’’ wat in groepe lewe.