Կարմիր սկյուռ (Եվրոպական սկյուռ) (Sciurus vulgaris)

Կարմիր սկյուռ (Sciurus vulgaris) ամենատարածված և ամենալավ հայտնի եվրոպական սկյուռն է, որը բնութագրվում է իր կարմիր-կանաչ մազափայթունով, դանդաղ շարժվող հանդուրժական վարքագծով և համարյա ամբողջ Եվրոպայի անտառներում հանդիպող հաստատուն կենդանի տեսակով։ Սա տարածված է Հյուսիսային և Կենտրոնական Եվրոպայի մեծ մասում՝ ներառյալ Ռուսաստանի արևելյան մասը, Բալկանները, Գերմանիան, Ֆրանսիան, Ուկրաինան և Իսլանդիան։ Այն ապրում է խոնավ, բացառապես երկար անտառներում, բայց նաև քաղաքային պարկերում և մայրաքաղաքների հարավային շրջաններում։ Կարմիր սկյուռը համարվում է հարաբերական անվտանգ տեսակ, սակայն որոշ տարածաշրջաններում ստանում է վտանգի աստիճան, հատկապես այն դեպքում, երբ հանդիպում է իրական կոնկուրենտների՝ անգլիական սկյուռի (Sciurus carolinensis) հետ։ Նրա կենսաբանական առանձնահատկություններից են արտաքին տեսքի փոփոխությունը տարիքի և եղանակային պայմանների համաձայն, սննդային հարմարանքների մեծ տիրապետումը, ինչպես նաև համարյա ամբողջ տարին անցկացնելը անտառի վրայով փոքր կայաններում։

Տեսակի գիտական անվանումը՝ Sciurus vulgaris առաջին անգամ օգտագործվել է 1758 թվականին շվեդ բիոլոգ Կարլ Լիննեուսի կողմից իր «Systema Naturae» գրքում, որտեղ նա ներկայացրեց համարյա ամբողջ կենդանի աշխարհի դասակարգումը: Անվանումը կազմված է երկու հունարեն բառերից՝ skia (ստվեր) և oura (սպառնալիք), որտեղ նշվում է սկյուռի բնական վարքագիծը՝ վազել և միանգամայն վազել անտառի ստվերներում։ Բայց ավելի ճիշտ է այն հասկացությունը, որ անվանումը արտահայտում է այն հանդիսական նշանակությունը, որ սկյուռը ամենատարածված տեսակն է իր անվան տակ («vulgaris» նշանակում է «հանրային», «հաճախ հանդիպող»): Այս տեսակի էվոլյուցիոն ծագումը վերադառնում է մոտ 6–7 միլիոն տարի առաջ, երբ առաջացել է մի խումբ սկյուռներ, որոնք արագ անտառային արտադրության կանգառների մեջ ստացել են իրենց առանձնահատկությունները՝ մեծ գլուխ, երկար մերձավայրի փուշ, ամենակարող տեսողություն և առանց անտառի կանգառների առանց կենդանի մարմինների կորցնելու հնարավորություն: Գենետիկական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Sciurus vulgaris-ը առանձնացել է ավելի վաղ երկրաշարժային շրջաններից՝ երբ Եվրոպան կարողացավ առանձնացնել իր կենդանի աշխարհը այլ մայրցամաքներից: Մինչ այդ՝ սկյուռների առաջնորդները առաջացել են Ասիայից և ներկայացել Եվրոպայի արևելյան մասում, այնուհետև տարածվել են ամբողջ մայրցամաքի վրա՝ հատկապես կարողանալով հարմարվել տարբեր կլիմայական պայմաններին՝ սկսած հանդուրժական անտառներից մինչև քաղաքային անտառներ: Էվոլյուցիոն հարաբերությունների մեջ նա ամենամոտ տեսակն է արևելյան սկյուռին (Sciurus alpinus) և անգլիական սկյուռին (Sciurus carolinensis), որը ավելի վաղ տեղափոխվել է Եվրոպայի հարավային մասերին և առաջացրել է նոր էկոլոգիական ճգնաժամեր:

Կարմիր սկյուռի արտաքին տեսքը համարվում է մի համակարգային և առանձնահատկություններով հարուստ կենդանի տեսակ, որը ունի կարմիր-կանաչ մազափայթուն, երկար և հարթ մերձավայրի փուշ, ամենակարող գլուխ, սուր ու փոքր ակնարաններ և ամենակարող ոտքեր, որոնք հնարավորություն են տալիս վազել կանգառներում և նախապատրաստվել ցած վազելու համար: Մարմնի երկարությունը տատանվում է 20–30 սմ, իսկ փուշը կազմում է 15–25 սմ՝ կախված սեռից, տարիքից և կենսային վիճակից: Ունի միջին կշիռ՝ 400–600 գրամ, որը մեծացնում է ձմռան նախապատրաստության ընթացքում, հատկապես նախքան սննդային հարմարանքների անհասանելիությունը: Մազափայթունը հիմնականում կարմիր է, բայց կարող է փոխվել ավելի կանաչ, սև կամ բաց կարմիր գունային տարբերակների մեջ՝ կախված տարածաշրջանից և կլիմայական պայմաններից: Ունի նաև հարթ և կարող լինել բաց գույնի մերձավայրի փուշ, որը ամենաշատը անտառի մեջ արտահայտվում է: Փուշը ամենակարող է կարողանալ փոխանցել ջերմությունը, ամենակարող է հարմարվել տարբեր եղանակային պայմաններին՝ հատկապես ձմռան ընթացքում, երբ նրա մազերը հասնում են իրենց ամենամեծ տարածվածությանը: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորությո......## Կարմիր սկյուռ (Sciurus vulgaris)՝ հակիրճ ակնարկ
Կարմիր սկյուռ (Sciurus vulgaris) ամենատարածված և ամենալավ հայտնի եվրոպական սկյուռն է, որը բնութագրվում է իր կարմիր-կանաչ մազափայթունով, դանդաղ շարժվող հանդուրժական վարքագծով և համարյա ամբողջ Եվրոպայի անտառներում հանդիպող հաստատուն կենդանի տեսակով։ Սա տարածված է Հյուսիսային և Կենտրոնական Եվրոպայի մեծ մասում՝ ներառյալ Ռուսաստանի արևելյան մասը, Բալկանները, Գերմանիան, Ֆրանսիան, Ուկրաինան և Իսլանդիան։ Այն ապրում է խոնավ, բացառապես երկար անտառներում, բայց նաև քաղաքային պարկերում և մայրաքաղաքների հարավային շրջաններում։ Կարմիր սկյուռը համարվում է հարաբերական անվտանգ տեսակ, սակայն որոշ տարածաշրջաններում ստանում է վտանգի աստիճան, հատկապես այն դեպքում, երբ հանդիպում է իրական կոնկուրենտների՝ անգլիական սկյուռի (Sciurus carolinensis) հետ։ Նրա կենսաբանական առանձնահատկություններից են արտաքին տեսքի փոփոխությունը տարիքի և եղանակային պայմանների համաձայն, սննդային հարմարանքների մեծ տիրապետումը, ինչպես նաև համարյա ամբողջ տարին անցկացնելը անտառի վրայով փոքր կայաններում։

Տեսակի գիտական անվանումը՝ Sciurus vulgaris առաջին անգամ օգտագործվել է 1758 թվականին շվեդ բիոլոգ Կարլ Լիննեուսի կողմից իր «Systema Naturae» գրքում, որտեղ նա ներկայացրեց համարյա ամբողջ կենդանի աշխարհի դասակարգումը: Անվանումը կազմված է երկու հունարեն բառերից՝ skia (ստվեր) և oura (սպառնալիք), որտեղ նշվում է սկյուռի բնական վարքագիծը՝ վազել և միանգամայն վազել անտառի ստվերներում։ Բայց ավելի ճիշտ է այն հասկացությունը, որ անվանումը արտահայտում է այն հանդիսական նշանակությունը, որ սկյուռը ամենատարածված տեսակն է իր անվան տակ («vulgaris» նշանակում է «հանրային», «հաճախ հանդիպող»): Այս տեսակի էվոլյուցիոն ծագումը վերադառնում է մոտ 6–7 միլիոն տարի առաջ, երբ առաջացել է մի խումբ սկյուռներ, որոնք արագ անտառային արտադրության կանգառների մեջ ստացել են իրենց առանձնահատկությունները՝ մեծ գլուխ, երկար մերձավայրի փուշ, ամենակարող տեսողություն և առանց անտառի կանգառների առանց կենդանի մարմինների կորցնելու հնարավորություն: Գենետիկական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Sciurus vulgaris-ը առանձնացել է ավելի վաղ երկրաշարժային շրջաններից՝ երբ Եվրոպան կարողացավ առանձնացնել իր կենդանի աշխարհը այլ մայրցամաքներից: Մինչ այդ՝ սկյուռների առաջնորդները առաջացել են Ասիայից և ներկայացել Եվրոպայի արևելյան մասում, այնուհետև տարածվել են ամբողջ մայրցամաքի վրա՝ հատկապես կարողանալով հարմարվել տարբեր կլիմայական պայմաններին՝ սկսած հանդուրժական անտառներից մինչև քաղաքային անտառներ: Էվոլյուցիոն հարաբերությունների մեջ նա ամենամոտ տեսակն է արևելյան սկյուռին (Sciurus alpinus) և անգլիական սկյուռին (Sciurus carolinensis), որը ավելի վաղ տեղափոխվել է Եվրոպայի հարավային մասերին և առաջացրել է նոր էկոլոգիական ճգնաժամեր:

Կարմիր սկյուռի արտաքին տեսքը համարվում է մի համակարգային և առանձնահատկություններով հարուստ կենդանի տեսակ, որը ունի կարմիր-կանաչ մազափայթուն, երկար և հարթ մերձավայրի փուշ, ամենակարող գլուխ, սուր ու փոքր ակնարաններ և ամենակարող ոտքեր, որոնք հնարավորություն են տալիս վազել կանգառներում և նախապատրաստվել ցած վազելու համար: Մարմնի երկարությունը տատանվում է 20–30 սմ, իսկ փուշը կազմում է 15–25 սմ՝ կախված սեռից, տարիքից և կենսային վիճակից: Ունի միջին կշիռ՝ 400–600 գրամ, որը մեծացնում է ձմռան նախապատրաստության ընթացքում, հատկապես նախքան սննդային հարմարանքների անհասանելիությունը: Մազափայթունը հիմնականում կարմիր է, բայց կարող է փոխվել ավելի կանաչ, սև կամ բաց կարմիր գունային տարբերակների մեջ՝ կախված տարածաշրջանից և կլիմայական պայմաններից: Ունի նաև հարթ և կարող լինել բաց գույնի մերձավայրի փուշ, որը ամենաշատը անտառի մեջ արտահայտվում է: Փուշը ամենակարող է կարողանալ փոխանցել ջերմությունը, ամենակարող է հարմարվել տարբեր եղանակային պայմաններին՝ հատկապես ձմռան ընթացքում, երբ նրա մազերը հասնում են իրենց ամենամեծ տարածվածությանը: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգ......## Կարմիր սկյուռ (Sciurus vulgaris)՝ հակիրճ ակնարկ
Կարմիր սկյուռ (Sciurus vulgaris) ամենատարածված և ամենալավ հայտնի եվրոպական սկյուռն է, որը բնութագրվում է իր կարմիր-կանաչ մազափայթունով, դանդաղ շարժվող հանդուրժական վարքագծով և համարյա ամբողջ Եվրոպայի անտառներում հանդիպող հաստատուն կենդանի տեսակով։ Սա տարածված է Հյուսիսային և Կենտրոնական Եվրոպայի մեծ մասում՝ ներառյալ Ռուսաստանի արևելյան մասը, Բալկանները, Գերմանիան, Ֆրանսիան, Ուկրաինան և Իսլանդիան։ Այն ապրում է խոնավ, բացառապես երկար անտառներում, բայց նաև քաղաքային պարկերում և մայրաքաղաքների հարավային շրջաններում։ Կարմիր սկյուռը համարվում է հարաբերական անվտանգ տեսակ, սակայն որոշ տարածաշրջաններում ստանում է վտանգի աստիճան, հատկապես այն դեպքում, երբ հանդիպում է իրական կոնկուրենտների՝ անգլիական սկյուռի (Sciurus carolinensis) հետ։ Նրա կենսաբանական առանձնահատկություններից են արտաքին տեսքի փոփոխությունը տարիքի և եղանակային պայմանների համաձայն, սննդային հարմարանքների մեծ տիրապետումը, ինչպես նաև համարյա ամբողջ տարին անցկացնելը անտառի վրայով փոքր կայաններում։

Տեսակի գիտական անվանումը՝ Sciurus vulgaris առաջին անգամ օգտագործվել է 1758 թվականին շվեդ բիոլոգ Կարլ Լիննեուսի կողմից իր «Systema Naturae» գրքում, որտեղ նա ներկայացրեց համարյա ամբողջ կենդանի աշխարհի դասակարգումը: Անվանումը կազմված է երկու հունարեն բառերից՝ skia (ստվեր) և oura (սպառնալիք), որտեղ նշվում է սկյուռի բնական վարքագիծը՝ վազել և միանգամայն վազել անտառի ստվերներում։ Բայց ավելի ճիշտ է այն հասկացությունը, որ անվանումը արտահայտում է այն հանդիսական նշանակությունը, որ սկյուռը ամենատարածված տեսակն է իր անվան տակ («vulgaris» նշանակում է «հանրային», «հաճախ հանդիպող»): Այս տեսակի էվոլյուցիոն ծագումը վերադառնում է մոտ 6–7 միլիոն տարի առաջ, երբ առաջացել է մի խումբ սկյուռներ, որոնք արագ անտառային արտադրության կանգառների մեջ ստացել են իրենց առանձնահատկությունները՝ մեծ գլուխ, երկար մերձավայրի փուշ, ամենակարող տեսողություն և առանց անտառի կանգառների առանց կենդանի մարմինների կորցնելու հնարավորություն: Գենետիկական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Sciurus vulgaris-ը առանձնացել է ավելի վաղ երկրաշարժային շրջաններից՝ երբ Եվրոպան կարողացավ առանձնացնել իր կենդանի աշխարհը այլ մայրցամաքներից: Մինչ այդ՝ սկյուռների առաջնորդները առաջացել են Ասիայից և ներկայացել Եվրոպայի արևելյան մասում, այնուհետև տարածվել են ամբողջ մայրցամաքի վրա՝ հատկապես կարողանալով հարմարվել տարբեր կլիմայական պայմաններին՝ սկսած հանդուրժական անտառներից մինչև քաղաքային անտառներ: Էվոլյուցիոն հարաբերությունների մեջ նա ամենամոտ տեսակն է արևելյան սկյուռին (Sciurus alpinus) և անգլիական սկյուռին (Sciurus carolinensis), որը ավելի վաղ տեղափոխվել է Եվրոպայի հարավային մասերին և առաջացրել է նոր էկոլոգիական ճգնաժամեր:

Կարմիր սկյուռի արտաքին տեսքը համարվում է մի համակարգային և առանձնահատկություններով հարուստ կենդանի տեսակ, որը ունի կարմիր-կանաչ մազափայթուն, երկար և հարթ մերձավայրի փուշ, ամենակարող գլուխ, սուր ու փոքր ակնարաններ և ամենակարող ոտքեր, որոնք հնարավորություն են տալիս վազել կանգառներում և նախապատրաստվել ցած վազելու համար: Մարմնի երկարությունը տատանվում է 20–30 սմ, իսկ փուշը կազմում է 15–25 սմ՝ կախված սեռից, տարիքից և կենսային վիճակից: Ունի միջին կշիռ՝ 400–600 գրամ, որը մեծացնում է ձմռան նախապատրաստության ընթացքում, հատկապես նախքան սննդային հարմարանքների անհասանելիությունը: Մազափայթունը հիմնականում կարմիր է, բայց կարող է փոխվել ավելի կանաչ, սև կամ բաց կարմիր գունային տարբերակների մեջ՝ կախված տարածաշրջանից և կլիմայական պայմաններից: Ունի նաև հարթ և կարող լինել բաց գույնի մերձավայրի փուշ, որը ամենաշատը անտառի մեջ արտահայտվում է: Փուշը ամենակարող է կարողանալ փոխանցել ջերմությունը, ամենակարող է հարմարվել տարբեր եղանակային պայմաններին՝ հատկապես ձմռան ընթացքում, երբ նրա մազերը հասնում են իրենց ամենամեծ տարածվածությանը: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություններից և կանգնել հարմար վայրերում: Մատները ունեն հատուկ համակարգ՝ ունեն մեծ ամենակարող ներքին կառուցվածք, որը թույլ է տալիս կարողանալ կանգնել և հարվածել անտառի բացառապես անտառային կանգառներին: Ունի նաև հարթ և կարող լինել մեծ ակնարաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել ամենամեծ հեռավորություն......